बुवा चाँडै घरमा आउनुसन,बिरामी छाेरि र आमा बाटो हेरिरहेका छाैं!

एपेन्डिक्स बिरामी सलिना यतिबेला पिडाले छट्पटाइ रहेकि छन् । बिगत ३ महिना देखि एपेन्डिक्सले थलिएकि उनी पढ्ने उमेरमा थलिन पर्दा एकातिर मानसिक पिडामा परिन् भने अर्कोतिर पेट दुखेर सहनै नसक्ने भए पछि दुखाइकाे पिडामा परिन् । त्यतिमात्रै हाेइन घरको आर्थिक अवस्था अत्यन्तै कमजोर अनि आफ्नै बुवा डिलबहादुर गुरूङ बिगत १३ वर्षदेखि वैदेशिक राेजगारिकाे सिलसिलामा मलेसिया जाँदा उतै बेपत्ता!

घरमा आमा सँग रहेकि उनी मुनि दुईवटा भाइबहिनी छन् । उनको बहिनी कक्षा ७ मा र भाइ कक्षा ५ मा पढ्छन् । परिवार पाल्नुपर्ने , पढाउनुपर्ने सबै बाध्यता उनकी आमा ढकमाया गुरूङलाइ छ । जेनतेन मेलापात गरेर हुर्काउँदै पढाउँदै गर्दा एक्कासि ठुलो छाेरि एपेन्डिक्सले थलिएपछि उनकि आमा अति पिडामा छिन् , भावविह्वल छिन् । आमा ढकमाया भन्छिन् मलाई कति भाग्यले ठगेको रछ , एक्लै छु ,खाने चामल कसरी पुर्याउने भन्ने अवस्थामा बाउकाे अत्तोपत्तो छैन , छाेरिकाे याे हालत छ , अझै अहिलेत घर पनि चुहिन थालेको छ । कान्छो छाेराकाे अनुहार बाउ भनाउदाले अहिलेसम्म देखेका छैनन् , छाेराछाेरिले हाम्रो बा खै ? कहिले आउनुहुन्छ भन्छन् ! म नतमस्तक हुन्छु ।

ठुली छाेरि पढ्न असाध्यै रूचि राख्थि , सुरुमा उसलाई पेट दुखेको थियो , त्यहीबेलामा स्कुलमा परिक्षा चलिरहेको थियो , दुखेर खप्न नसक्दा पनि पढाइ बिग्रन्छ भन्दै पटुका बाँधेर गई । तर दुखाइ खप्न नसक्ने गरेर बढ्दै गयो , त्यसपछि जाँच एउटा दिन बाँकी हुँदा अस्पताल गयौं , अस्पतालमा जान ढिला भैसकेको रहेछ । खर्च थिएन , पाेखरा गण्डकी अस्पतालमा राखेपछि अप्रेसन गर्ने कुरा भयो , जतिसक्दो छिटो अप्रेसन गर्न डाक्टरले भने । अस्पतालमा बिरामी छाेरि छट्पटीरहेकि बेला घर ,माइत ,छरछिमेक तिर हार गुहार गरेँ ।

उनलाई पाेखरा लान एम्बुलेन्सकाे निशुल्क व्यवस्था र १५ हजार रूपयाँ म्याग्दे गाउँपालिकाले उपलव्ध गरायो ,। उदय माविमा कक्षा १० पढ्दै गरेकि १६ वर्षीय सलिनालाई बिद्यालयबाट २० हजार रूपयाँ सहयोग मिल्यो । यस्तै घर वरपरका छरछिमेकि देखि गुणादी आसपास पनि सहयोग संकलन भयो र तत्कालै छाेरिकाे अप्रेसन भयो ।
छाेरिकाे अप्रेसन पछि उनलेे छाेरिलाइ घरमा ल्याइन् , पेटबाट आन्द्रा बाहिर छ , अब दाेस्राे अप्रेसनलाई जानपर्नेमा फेरि रकम अभावले उनी अलमलमा छन् । घाउ सन्चो भए पछि र बिरामीमा तागत भए पछि अप्रेसन गर्ने भनेको छ , तर छाेरिमा केही तागत छैन, धेरै चिन्ताले खान राम्रोसँग खान्न , अब सबैले सहयोग गर्दिए छाेरिलाइ लिएर पाेखरा जान्थेँ आमा ढकमाया भन्छिन् । छाेरिकाे यस्तो हालत छ घरमा खाेजिरहेका छन् भन्ने थापाएर , बुझेर बाउ आइदिएपनि हुन्थ्यो नि उनी केही आशा राख्दै आसु झार्छिन् । अहिले बिरामी सलिनाकाे आमा ढकमाया गुरूङकाे नाममा बैंक खाता खाेलिसकेकाे छ ।